Co za dzień. Rano wstałam i przeszłam przez duży pokój do kuchni, myślałam że źle widzę. Na wersalce spał nasz młody koleś z innego mieszkania. Dlaczego? Bo musieli się wczoraj w czwórkę nie źle upić, mimo że wiedzą, że trzeba następny dzień do pracy. Ledwo wstał, wyglądał na to, że nie da rady. Wkurzona zawiozłam go do domu. Podczas pracy miałam dużo czasu do myślenia. Szczerze mówiąc, nie czuję się na 100% swojo w tej ekipie. Brakuje jedności. Mogłabym zadziałać, aby tę sytuację polepszyć, ale nie mam do tego ochoty, bo nie mogę się z tymi ludźmi zidentyfikować i brak mi respektu dla nich. Wieczorem nad rzeką świat już całkiem inaczej wyglądał. Całe miasteczko wyszło z domów aby zobaczyć uroczystość na odpalenie lampek świątecznych w centrum. Najpierw był pokaz sztucznych ogni dopasowanych do muzyki, potem ognie bengalskie na rzece a w końcu zapalili światła. Tłum znów znikł i ja poszłam do pubu dołączyć do reszty. Trafiliśmy tam na mały koncert irlandzkiego zespołu.
Was für ein Tag. Als ich morgens im Wohnzimmer stand, dachte ich, ich seh nicht richtig. Da lag auf der Couch, in meiner Kuscheldecke, unser junger Arbeitskollege, der ja eigentlich wo anders seinen Dach über dem Kopf hat. Als er dann aufwachte, war er völlig neben sich. Die haben sich doch gestern tatsächlich abgeschossen, obwohl sie wussten, dass wir samstags normal Jedenfalls war ER für den Tag nicht zu gebrauchen, also habe ich ihn wütend nach Hause gefahren. Jetzt mal ehrlich, so ganz wohl fühle ich mich bei der Truppe nicht. Ich fühle mich manchmal eher im Stich gelassen. Abends sah die Welt gott sei dank wieder ganz anders aus. Die ganze Stadt ströhmte ins Zentrum. Da wurde das Anmachen der Weihnachtsbeleuchtung mit einem großen Feuerwerk gefeiert, das den Kölner Lichtern echte Konkurrenz machen kann. Dann verteilte sich die Meute wieder in alle Himmelsrichtungen und ich schloss mich meiner Gruppe im Irish Pub an.
ale fajnie, że robią taką uroczystość na początek okresu Bożonarodzeniowego
AntwortenLöschen